Er zijn momenten in het leven waarop je voelt:
zo kan het niet verder.

Je functioneert.
Je zorgt.
Je houdt alles draaiende.

Maar vanbinnen wordt het kleiner.
Strakker.
Stillere vermoeidheid die niet meer weggaat.

Dat is vaak het moment waarop mensen bij mij terechtkomen.

Mijn werk

Ik werk met mensen die veel dragen en zich vaak aanpassen in contact met anderen. Het zijn volwassenen die vastlopen in:

• overbelasting of burn-out
• het gevoel zichzelf kwijt te zijn
• steeds de ander voorop zetten
• moeilijk kunnen ademen, letterlijk en figuurlijk
• het zoeken naar hoe ze hun kind kunnen helpen — en onderweg zichzelf tegenkomen

Wat mij steeds opvalt is niet alleen wat iemand doet, maar het moment waarop iemand zichzelf verliest in relatie tot de ander.

Dat moment is vaak subtiel, automatisch en moeilijk te herkennen.

Mijn werk is geen klassieke begeleiding.
Het is ook geen traject waarin je leert “beter functioneren”.

In mijn werk onderzoek ik hoe dat patroon ontstaat, zich herhaalt en hoe het opnieuw voelbaar kan wordeen in het lichaam en in contact.

Je krijgt ruimte om  samen te kijken naar wat onder de oppervlakte speelt.

Wat je niet bij mij vindt

• snelle oplossingen
• oppervlakkige tips
• “je moet gewoon…”
• jezelf verbeteren om te passen in wat niet klopt

 Wat je wél kan verwachten

• eerlijkheid, ook wanneer het schuurt
• vertraging waar nodig
• diepgang zonder overweldiging
• een plek waar je niets hoeft te dragen

En vaak:

het terugvinden van ruimte in jezelf
waar het eerder alleen maar spanning was

Ouderschap als ingang

Vrouwen komen  ook bij mij via hun kind.

Omdat er zorgen zijn.
Omdat ze voelen dat iets vastloopt.
Omdat ze hulp zoeken.

En gaandeweg wordt zichtbaar:

dat het kind geen probleem is, maar een spiegel

Niet om schuld te leggen.
Wel om te begrijpen wat gezien wil worden.

Mijn achtergrond

Mijn pad is niet ontstaan uit theorie, maar uit ervaring.

Uit zelf voelen wat het is om:

• te blijven doorgaan terwijl je lichaam stopt
• te functioneren terwijl het vanbinnen wringt
• te zoeken naar een manier van leven die wél klopt
• te zoeken waarom bepaalde situaties zich herhalen
• te zoeken via verschillende wegen naar een ander leven

Van daaruit is dit werk gegroeid.

Niet als antwoord.
Maar als plek waar dingen zichtbaar mogen worden.

Waar jij verdwijnt in contact met anderen

Waar jij verdwijnt in contact met anderen is geen methode.
Geen systeem.

Het is een ruimte.

Waarin je mag vertragen.
Voelen.
Zien wat er onder je dagelijkse functioneren ligt.

En van daaruit opnieuw bewegen — niet omdat het moet,
maar omdat het klopt.

Tot slot

Je hoeft hier niet te weten wat er “mis” is.
Je hoeft geen duidelijke hulpvraag te hebben.

Soms is dit genoeg:

dat je voelt dat het anders moet
maar nog niet weet hoe